جان جانانم، نگاه کن که در لحظه هائی که بی تو میگذرند، چگونه سر تا پا محتاج با تو بودنم
ببین که چگونه برای به تو رسیدن، دست و پا میزنم

ای که دیرپائی ست فکرت همه جا با من است، وجود شکننده مرا در آغوشت حفظ کن که نیاز با تو بودنم در کلام خلاصه نمیشود

روح و روانم
ببین که پاهای لرزانم چگونه خانه به خانه به جستجویت میایند

ای که زندگیم را به تو می بخشم، به من زندگی ببخش
با من نا مهربان مباش که مهر و محبت را در حق تو تمام میکنم

شکوه روشنائی من،
با خورشید گرم و تابان عشقت بر من بتان و جسم سرد و بی روح مرا جانی تازه ده

همه زندگیم،
به من گوش کن، ببین که وجودم چگونه برای تو میسرا ید
دست مرا بگیر، لبخندت را از من دریغ مدار که من تو را ورای کلام دوست دارم

یادمان باشد از امروز خطایی نکنیم
گر که در خویش شکستیم صدایی نکنیم

پرپروانه شکستن هنر انسان نیست
گر شکستیم ز غفلت  من و مایی نکنیم

یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم
وقت پرپر شدنش ساز و نوایی نکنیم

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد
طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد
طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم

یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست
به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم

یادمان باشد که در این بهر دو رنگی و ریا
دگر حتی طلب آب  ز دریا نکنیم

یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست
دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم

یادمان باشد اگر شمعی و پروانه به یکجا دیدیم
طلب سوختن بال و پر کس نکنیم

یادمان باشد سر سجاده عشق
جز برای دل محبوب دعایی نکنیم

* شعر ناب ریشه در خاک، از استاد بزرگوارم فریدون مشیری

بر روی ما نگاه خدا خنده میزند”
هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم
زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش
پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم

پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود
بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا
نام خدا نبردن از آن به که زیر لب
 بهر فریب خلق بگویی خدا خدا

ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع
بر رویمان ببست به شادی در بهشت
او میگشاید … او که به لطف و صفای خویش
گویی که خاک طینت ما را ز غم سرشت

طوفان طعنه خنده ما را زلب نشست
کوهیم و در میانه دریا نشسته ایم
چون سینه جای گوهر یکتای راستیست
زین رو به موج حادثه تنها نشسته ایم

ماییم … ما که طعنه زاهد شنیده ایم
ماییم … ما که جامه تقوا دریده ایم
زیرا درون جامه به جز پیکر فریب
زین راهیان راه حقیقت ندیده ایم

آن آتشی که در دل ما شعله میکشد
گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود
 دیگر به ما که سوخته ایم از شرار عشق
نام گناهکاره رسوا نداده بود

بگذار تا به طعنه بگویند مردمان
در گوش هم حکایت عشق مدام ما
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
“ثبت است در جریده عالم دوام ما

و اما بخشی از خصوصیات پنهان من :