___________________________________________________________________
و اما بخشی از خصوصیات پنهان من :
روزی كه از نتایج دروغین انتخابات چشم بر نمیداشتم و تا اخرین لحظه برای پیروزی سبز اندیشان امیدی عبث داشتم، چه باورسختی بود حق و عدالت و آزادی اندیشه
روزی كه نظاره گر چشمهای ندا آقا سلطان بودم، هراس از نا جوان مردی، تمام وجودم را در بر گرفت
و چه اندوهی بود دیدن عکس سهراب عرابی، قبل از مرگ، آنگونه جوان و شاداب و سبز
چه عذابی بود شنیدن خبر چگونه کشته شدن کیانوش آسا، ترانه موسوی، امیر جوادی فر و صدها تن از کسانی كه میتوانستند باشند، زندگی کنند و به بچهای خود از خود گذشتگی را بیاموزند
چه خشمی وصف نشدنی در من ریشه میکرد وقتی گزارشات شکنجه و تجاوز را میشنیدم، میخواندم و میدیدم،
و
د ر تمامی این لحظها، شعربی نظیر ” آخر بازی“ استاد شاملو را زمزمه میکردم (یادت جاوید استاد كه چه کلام گران مایه ای رو برای ما به یادگار گذاشتی)
گوش کن، من این شعر را برای ”تو“ میخوانم، برای تو كه شهوت قدرت چشمهایت را کور کرده
برای تو كه چه ساده از راستی و درستی میگذری و با دروغ گویی هم پیمان شدی
من این شعر را برای تو میخوانم تا شاید باطومت را رها کنی و تفنگت را بر زمین بگذاری…تا شاید لحضه ای درنگ کنی و دگر اندیشی را بیاموزی
گرچه میدانم كه گوشهای تو به شنیدن لطافت و حرفای ناب عادت ندارند
[...]
تو را چه سود، فخر بر فلک بر فروختن
هنگامی كه هر غبار راه لعنت شده نفرین ات میکنند؟
تو را چه سود از باغ و درخت
كه با یاسها، به داس سخن گفت ای
آنجا كه قدم بر نهاده باشی
گیاه از روستن تن میزند
چرا كه تو تقوای خاک و آب را
هرگز
باور نداشتی
[...]
باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد
كه مادران سیاه پوش
داغداران زیباترین فرزندان آفتاب وباد
هنوز از سجاده ها
سر بر نگرفته اند.
Memorial day/ jour du souvenir
هر وقت به این عکس* نگاه میکنم تمام وجودم سرشار از ستایش بزرگی و عظمت خدا میشه، خدایی كه مهر و محبت رو در وجود تک تک آفریده هاش نهاده
و به راستی كه محبت چه واژه زیباست. واقعا چه توصیفی میتونه نگارنده عمق این واژه باشه؟ درست نمیدونم
ولی
من به چشم خود دیدم كه چطور آغوش مهر و محبت میتونه شفا بخش باشه
من تجربه کردم كه یک نگاه یا لبخند محبت آمیز، میتونه مسیر زندگی خیلی ها رو به سوی خوبی تغییر بده
من آموختم كه چطور آواز مهر، گیاه رو سبز و سبزتر میکنه
یاد گرفتم كه عشق چطور از نیستی، هستی پر شکوهی میسازه
و
اینگونه من محبت و مهر ورزیدن را، ره توشه زندگیم ساخته ام
گوش کن كه استاد چه زیبا حرف دل مرا میسراید
بنده عشق چنان طرح محبت ریزد
کز سر خواجگی کون و مکان بر خیزد
________________________________
*
عکس بالا مربوط به ماکاک ۱۲ هفته ایست كه در سال ۲۰۰۷ ، بعد از رها شدن در جنگل و رو به مرگ بودن، به بیمارستان حیوانات در یکی از ایالات چین منتقل میشه، بعد از مراقبتهای پی در پی، این ماکاک سلامتی جسمیش رو به دست میاره ولی از نظر روحی کاملا افسرده بوده، تا روزی كه این پرنده اون رو زیر بالهای خودش میگیره و انقدر به او مهر و محبت نشون میده كه ماکاک سلامتی روحیش پیدا میکنه و به گفته کارمندهای اون بیمارستان، این ۲ از هم جدا نشدنی هستن
متن زیر رو ۵ سال پیش برای دوست عزیزی نوشتم كه در انتخاب یار زندگیش دچار تردید شده بود
زمان چقدر زود میگذره، ۵ سال گذشت…انگار همین دیروز بود
نفس نفس ميزد، انگار همه راه رو دويده بود
چشمهاش برق می زد، خيلی خوشحال به نظر ميامد
جلوم نشست،
دلش می خواست برام حرف بزنه
گفت: سوار ماشينش شدم، ماشينش انقدر شيک بود که نگو، چه صندليهايی داشت، انگار رو مبل نشسته بودم…
گفت: رفتيم با هم رستوران؛ چه جايی بود، چه آدمائی همه کلاس بالا؛ يه غذايي خوردم که تا حالا اسمش رو هم نشنيده بودم…
گفت: يه خونه داره، اصلا خونه نيست کاخه، با کلی خدمتکار، تصور کن آدم خانوم اون خونه بشه و از صبح تا شب فقط دستور بده…
گفت: قول داده برام يه ماشين بخره، فکرش رو بکن من بشينم پشت رل، صدای نوار رو بلند کنم؛ با آخرين سرعت تو خيابونها بتازم … اگه بشه چی می شه…
گفت: اون سری جواهر رو گفته برام می خره، همون که اون روز پشت ويترين مغازه ديديم، حتی تو خواب هم نمی ديدم يه روزی اون گردنبد زينت گردن من باشه…
دستهايش رو زير چونش گرفت و چشمهايش رو بست و تو خيالاتش فرو رفت
پرسيدم: دوستش داری؟
گفت: خيلی
گفتم: از خودش برام بگو
گفت: از خودش؟
فکر کرد و دوباره پرسيد: از خودش؟
گفتم: آره
برام بگو که تو چشمهاش صداقت رو می بينی
بگو که وقتی برات حرف می زنه احساس غرور می کنی
بگو که با هر سلامش عاشق تر ميشی
برام بگو چقدر به احساست احترام می زاره
بگو که وقتی دستت رو می گيره؛ خوشبختی رو لمس می کنی
وقتی کنارش راه ميری احساس امنيت می کنی
گفتم: از خودش بگو، از وجودش
ساکت بود؛ هيچی نمی گفت
دوباره پرسيدم: دوستش داری؟
اين بار گفت: مطمئن نيستم
برايش خوندم:
”محبوب من بيا
تا اشتياق بانگ تو در جان خسته ام
شور و نشاط عشق بر انگيزد
من غرق مستی ام
از تابش وجود تو در جام جان چنين
سرشار هستی ام
من بازتاب صولت زيبايی توام
آيينه شکوه دلارايی توام”
سرش رو بالا کرد، لبخند زد و بلند شد
گفتم: کجا؟
گفت: می رم بشناسمش ولی اين بار فقط خودش رو
نوشت شده در تاریخ ۱۳۸۳/۱/۱٤
